In het studentenleven, althans bij mij, zijn agenda’s geen agenda meer. Het is een soort geëscaleerde verzameling blokjes. Colleges hier, werk daar, commissiemeetings, activiteiten van de studievereniging, borrels, feestjes, terrasjes, huisavonden die altijd nét niet passen, maar toch wonderbaarlijk een plek vinden. Ergens daartussen moet ook nog gesport worden, voor de balans uiteraard. Datumprikkers worden tegenwoordig zelfs al maanden van tevoren gestuurd in groepsapps, zodat er ten minste één dag is waarop de hele groep kan.
Mijn agenda is voortdurend passen en meten. Soms puzzel ik opnieuw en schuif ik met de blokjes alsof het niets is. Elke dag staat er wel iets gepland en vaak is het continu door. Vanuit college direct naar werk, daarna nog even snel sporten, om vervolgens vanuit de sportschool vrijwel meteen door te gaan naar de borrel van de studievereniging.
Tussen alle afspraken door moet er ook nog gestudeerd worden. Die deadlines komen altijd toch net iets sneller dichterbij dan verwacht. En die bijbaan is toch ook wel zeer nodig voor mijn bankrekening: de huur, alle terrasjes en leuke uitjes betalen zich helaas niet vanzelf. Sporten is ook belangrijk voor de balans, maar sociale activiteiten van studievereniging LiNK of mijn jaarclub hebben minstens zo’n vaste plek in de agenda. Tussendoor moet er ook worden bijgepraat met studievrienden. Nu we allemaal bezig zijn met een minor of stage, zien we elkaar toch een stuk minder. En dan zijn er nog de vrienden van thuis-thuis, die je ook niet wilt verwaarlozen.
Die drukke agenda werd afgelopen halfjaar pijnlijk duidelijk tijdens mijn fulltime stage bij RTL Wonen in Hilversum. Meerdere ochtenden per week zat ik al om 07.00 uur in de trein en was ik pas rond 19.30 uur weer terug in Enschede. In de trein terug begon dan het rekenen: Hoe moe ben ik écht? Heb ik nog energie voor de borrel? Kan ik daarvoor misschien nog snel even sporten? Ja, dat kan wel, maar dan wel echt maximaal een uurtje, zodat ik op tijd ben voor de borrel of de jaarclub.
Dus eerst naar de sportschool. Snel douchen. En daarna, met alle energie die er dan nog is, en die forceer je gewoon een beetje, toch nog even langs de borrel, jaarclub of vrienden. Eventjes maar, gewoon mijn gezicht laten zien.
Soms was het inderdaad even, maar vaak werd het later dan gepland. En de volgende ochtend ging de wekker dan weer vroeg voor stage.
Het grappige is: niemand verplicht me. Ik maak het mezelf zo druk. Ik wil naar die ene activiteit, bij commissies gaan, gezellig naar de borrel, sporten, geld verdienen. Alles meemaken. Dit is ‘zogenaamd’ de tijd van mijn leven. En dus zeg ik soms iets te vaak: ja.
Ja tegen die extra dienst. Ja tegen een ongeplande huisavond (wat zelden daadwerkelijk thuisblijven betekent) Ja tegen de activiteiten en/of borrel van LiNK.
Ja tegen de vraag om gezellig het terras op te gaan.
Ja tegen samen avondeten koken met vrienden, want je moet toch eten.
Ja tegen dat ene open feest in de stad.
Ja tegen die commissie binnen de studievereniging.
Ja tegen samen studeren met een vriendin (wat 80 procent bijpraten is).
De drang om alles uit deze jaren te halen is groot. Als student bouw je aan je toekomst, maar ook aan herinneringen. En die twee schuren soms. Want iedere ja tegen het een is automatisch een nee tegen iets anders. Rust, bijvoorbeeld. Of acht uur slaap. Of simpelweg een lege avond zonder planning.
Misschien hoort dit ook wel bij het studentenleven: niet dat het druk is, maar dat we onszelf druk maken. Omdat we bang zijn dat als we één avond overslaan, precies die avond het verhaal wordt waar iedereen het nog maanden over heeft.
En dus, als je me nu vraagt of ik zin heb om iets gezelligs te doen, open ik toch weer mijn agenda.
“Zondag over vier weken kan ik.”
Onder voorbehoud. Mits er geen tentamen in die week valt, ik niet hoef te werken of er niet ineens iets anders tussendoor komt.
“Of eerder, maar dan moeten we het slim plannen. Aanstaande vrijdag tussen 12.00 en 16.00 uur? Of morgen, maar dan moet ik om 21.00 uur weg. Of zaterdagavond na mijn werk nog een borrel? Ik ben wel pas om 22.30 uur klaar”.
Ook onder voorbehoud.
– Myke ten Haaf
