Het afgelopen jaar heb ik met veel hoop en enthousiasme mediastages.nl in de gaten gehouden. Eindelijk begon vanaf april de stages online te komen die vanaf september zouden beginnen. In februari had ik mijn CV en portfolio helemaal ready om te versturen en ik mocht gaan beginnen, niet wetende dat ik afwijzing na afwijzing na afwijzing zou krijgen. Wat is solliciteren toch kut.
Droomstages
Gelukkig had ik meerdere droomstages op het oog, waar ik voor allemaal ben uitgenodigd voor gesprek. Yippie! Met mijn bammetjes kaas ging ik onder weg naar het verre westen, een uur te vroeg kwam ik dan al aan. Je weet maar nooit met dat openbaar vervoer. Als ik dan naar het gebouw liep op de afgesproken tijd, vol moed en enthousiasme, was er nog niemand aanwezig. O. Jammer. Een kwartier later was ik dan toch aan de beurt. Yippie!
Toch waren de gesprekken zelf ook niet helemaal je van het. Er werd vooral veel door hun gepraat over de werkzaamheden (die ik al had gelezen bij de vacature), waarnaar er vervolgens werd gevraagd of ik dat zou kunnen (uhh ja als je het mij leert wel hoor) en wat mij vooral opviel is dat er totaal niet werd gevraagd naar mij als persoon.
Wie ben jij?
En als er iets is wat ik heb geleerd als redacteur de afgelopen jaren, is dat mensen het geweldig vinden om over hunzelf te praten. Ik ben daar niet de uitzondering in. Ik houd ervan om je te vertellen wat mijn hobby’s zijn (haken, lezen, muziek maken!) en je te vertellen wat ik gisteren heb gekookt (couscous stoofpotje, was heel lekker!), maar deze dingen wil ik ook weten van de mensen die voor mij zitten. Ja blah blah, je functie is ook interessant, maar heb je ook huisdieren? Een partner? En wat voor lunch neem je iedere dag mee? Ik wil het weten!!
Nu kun je beargumenteren dat je achter deze dingen komt gaandeweg van de stage, maar ik wil van te voren weten met wie ik ga samenwerken. Het zal dan natuurlijk veel over werk gaan, echter wil ik ook een beetje proeven of dit mensen zijn waar ik mijn grenzen zal durven aan te geven. Ik wil de mens achter de functie meemaken om de eerste stapjes naar een vertrouwensband te creëren.
Iemand anders paste beter bij de functie
Als je dan al het gesprek uitloopt met het gevoel alsof ze je nu helemaal niet kennen, is het al helemaal vervelend dat je dan wordt afgewezen. Of dat ze je juist wel willen, maar dat je denkt: ‘’huh, jullie kennen mij niet eens.’’ Afwijzing hoort natuurlijk bij dit verschrikkelijke proces, maar de standaard redenen ben ik nu wel een beetje klaar mee.
Ik snap dat als ik mijn CV en motivatie stuur, dat je me dan een klein standaard mailtje stuurt. Al moet ik zeggen dat ik een motivatie sturen over hoe vet en leuk het bedrijf is waar ik voor solliciteer, ook ongelooflijk veel moeite kost. Oké, ik zie het wel door de vingers. Maar als ik helemaal naar Amsterdam gekomen ben om vervolgens een mailtje te krijgen met ‘’we zijn voor iemand anders gegaan die we beter erbij vonden passen’’ vind ik daar toch wel iets van. Ik heb moeite gestoken in de reis, waarom kun je geen moeite stoppen in je mailtje? Ik zit toch niet in een situationship met iemand met bindingsangst?
Eind goed al goed
Gelukkig heb ik nu ruim voor de deadline een superleuke stage mogen accepteren, bij een bedrijf waar ik veel vertrouwen in heb. Toch had ik nooit gedacht toen ik begon met solliciteren dat het zoveel ups en downs met zich zou meebrengen. Ik weet nog niet zeker of ik dat het waard vond, dat vertel ik jullie wel als ik mijn stage heb afgerond. Dan zal ik ook direct zeggen wat ik die avond heb gekookt!