Tijdens de voorlichting over minors werd er bij Sandra Hobbelink direct iets geprikkeld toen de woorden ‘vrije minor’ door haar oren kwamen. Eigenlijk mag je gewoon alles doen wat je leuk vindt, was haar conclusie en dus ging ze aan de slag. Met een achtergrond in fotografie was het direct duidelijk dat ze met beeld een verhaal wilde vertellen, maar welke? Er was een groot verhaal dat op haar plank zat te wachten; haar ervaring met ADHD. ‘’Ik ging zonder enige ervaring beginnen met het maken van de documentaire. Ik moest dit verhaal vertellen.’’
Pas recentelijk kreeg Sandra de diagnose ADHD. ‘’Daaromheen zat een heel groot verhaal met wat het met mij heeft gedaan,’’ vertelt de CB’er. ‘’Dat wilde ik graag op beeld zetten, zodat andere mensen die dit ook meemaken kunnen zien dat ze niet alleen ervoor staan.’’ Daarnaast wilde ze de mensen meenemen in haar verhaal die dit juist niet meemaken, waardoor ook zij een keer andermans perspectief konden meemaken. Met dit in Sandra’s achterhoofd, ging ze beginnen.
Geen perfectie
Maar waar begin je, als je nog nooit een documentaire hebt gemaakt? ‘’Het ging verassend soepel,’’ lacht de creatieveling. ‘’Ik wilde het doen in een soort vlog format. Mijn camera nam ik naar veel dingen mee. Sommige dingen waren wel in scène gezet, maar gebaseerd op echte gebeurtenissen. Ook zette ik de camera soms gewoon neer op momenten dat ik bijvoorbeeld helemaal instortte. Het is niet perfect, het is heel rauw, want dan pas komt iedereen echt dichtbij.’’
‘’Dat was niet altijd even makkelijk,’’ legt Sandra uit. ‘’Je herleeft steeds een tijd dat je liever wil laten, maar ik heb mezelf hier nog beter door leren kennen.’’ Het waren vijf pittige maanden. ‘’Tijdens de première stortte ik helemaal in. Het was de ontlading van deze periode die ik eindelijk van mijn schouders kon laten zakken. Mensen in mijn omgeving wisten niet op zo’n niveau dat het zwaar voor mij was, dus het was ook confronterend om hun zo te zien.’’
‘’Als neuro divergent persoon leven in een neuro typische wereld heeft ook echt zijn uitdagingen,’’ vertelt de documentairemaakster. Doordat mensen haar vaak niet begrijpen, worden haar gevoelens vaak weggewuifd. ‘‘’Dat gaat wel weer over’ wordt er snel gezegd. Zo voelt het dan niet voor mij, maar mensen wisten niet wat ze ermee aan moesten en ik eigenlijk ook niet. Dat heeft er wel voor gezorgd dat ik veel dingen voor mezelf hield.’’
Toekomstvisie
In de toekomst hoopt Sandra nog meer te doen met haar documentaire. ‘’Ik ben gecontacteerd door Karin Stas. Die wil graag mijn documentaire laten zien bij het Student Support Centre. Zo kan het gesprek geopend worden voor mensen die hier ook mee zitten.’’ Vaker een documentaire maken wil Sandra zeker. Haar hart ligt in de beeldend storytelling, wat zij nooit meer zal opgeven.